Zabiegi cieplne poprawiają krążenie w naczyńkach włosowatych skóry wzmacniając procesy utleniania tkankowego, ułatwiają resorbcję i wydalanie z tkanek toksycznych produktów procesu zapalnego. Zabiegi poprawiają krążenie, zmniejszają ból, rozluźniają napięte mięśnie i zmniejszają odczyn zapalny. Szczególnym zabiegiem cieplnym jest zabieg krioterapii, który wykorzystuje ciepło endogenne. Poprzez stymulację czynnikami jakimi jest niska temperatura uzyskujemy efekt przekrwienny. Głównym zastosowaniem zabiegów są zwyrodnienia kręgosłupa i stawów obwodowych, obrzęki, stany po urazowe i procesy zapalne.

ZABIEGI:

• krioterapia - po badaniu ciśnienia krwi i tętna pacjent ubrany w kostium kąpielowy oraz nauszniki, rękawiczki, skarpetki i chodaki wchodzi do komory kriogenicznej. Na początku aklimatyzuje się do temperatury komory, w jej przedsionku. Temperatura przedsionka to -50 - 60 stopni Celsjusza, sama komora zaś ma temperaturę od -110 do -160 stopni. Czas przebywania w komorze waha się od 1 do 3 minut. Pierwszy pobyt pacjenta w komorze nie powinien być dłuższy niż 2 minuty. W komorze pacjenci powinni spokojnie oddychać i tupać nogami w miejscu. Pozostają oni cały czas we wzrokowym i głosowym kontakcie z personelem obsługującym komorę na zewnątrz. Specjalny program komputerowy kontroluje temperaturę, czas terapii oraz ilość tlenu w powietrzu komory. Po krioterapii konieczna jest gimnastyka lecznicza czyli kinezyterapia. Ćwiczenia trwają zwykle 20 - 30 minut pod kierunkiem fizjoterapeuty. Po jednorazowym zabiegu pacjent odczuwa poprawę samopoczucia. Dla wyleczenia jakiegoś schorzenia potrzeba całej serii 10 - 14 zabiegów - skonsultowanych z lekarzem.
  
  WSKAZANIA:
  
  - choroby narządów ruchu (rematyzm, zapalenia okołostawowe, zwyrodnienia, urazy stawów, niedowłady spastyczne)
  

  - stwardnienie rozsiane

  - profilaktyka osteoporozy

  - odbudowa odporności immunologicznej

  - przemęczenie nadmirną pracą

  - dzieci z porażeniem mózgowym (od 4-latków)

  - leczenie depresji

• krioterapia (powietrze)

• krioterapia (Co₂)

• okład parafinowy jest to miejscowa aplikacja ciepła, gdy jest wykorzystane oddawanie ciepła stanu skupienia w procesie tężenia ciekłej parafiny. Parafina tężeje przy temperaturze około 55°C (ewent. 52 – 56°C). Istnieje kilka metod aplikacyjnych:
  - metoda maski z gazy: przykładanie maski z gazy zanurzonej do ciekłej parafiny;
  - metoda ponownego zanurzania: krótkotrwałe zanurzenie n.p. ręki do kąpieli parafinowej, po wyjęciu zacznie się tworzyć cienka warstwa tężejącej parafiny. Powtarzaniem czynności wytworzy się "rękawiczka z parafiny" – metoda niniejsza nadaje się przede wszystkim do aplikacji na drobne stawy i nierówne miejsca. Stosuje się w głównej mierze do leczenia degeneratywnych schorzeń stawów rąk;
  - metoda nakładania warstw pędzlem: podobna metoda jak przy zanurzaniu ponownym;
  - metoda plastrów: przykładanie parafinowego plastra grubości 5 - 10 mm w momencie gdy ten zaczyna tężeć
  Miejscowa aplikacja ciepła działa na mięśnie kości, przede wszystkim rozluźnia spazmy (skurcze) i kontraktury (usztywnione trzymanie części ciała wywołane skróceniem mięśnia), zmniejsza ból chroniczny, zwiększa przekrwienie miejscowe, poprawia odżywianie i gojenie tkani, wpływa na zmiękczenie tkanki łącznej, na resorpcję chronicznych infiltratów i edemy, posiada działanie sedatywne i immunobiologiczne.