Historia leczenia zimnem jest tak stara jak ludzkość. Metodę tę stosowali już starożytni Egipcjanie. Hipokrates - V wiek p.n.e. - zalecał hipotermię dla zmniejszenia obrzęku, krwawienia i bólu. Wprowadzenie w 1978 roku do profilaktyki leczenia krioterapii całego ciała przypisuje się Japończykowi Toshiro Yamanchiemu. Polska krioterapia powstała w 1983 roku w Katedrze Rehabilitacji Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, kierowanej przez prof. dr hab. med. Zdzisława Zagrobelnego.

Krioterapia ogólnoustrojowa (całego ciała) wykorzystuje w procesie leczenia niskie temperatury. Czynnikiem schładzającym jest zimne powietrze o temperaturze od -110 do - 160 stopni Celsjusza. „Zabieg” w kriokomorze trwa od 1 do 3 minut. U dorosłego człowieka krótki, bardzo intensywny wpływ krańcowo niskich temperatur uruchamia szereg reakcji organizmu. Na ekstremalnie niskie temperatury organizm reaguje całkowitą mobilizacją. Dochodzi do poprawy krążenia, zwiększa się metabolizm tkankowy, usprawnia się proces odprowadzenia substancji szkodliwych przez krew i limfę. Poprzez zabieg krioterapii uzyskuje się obniżenie temperatury tułowia - o 1-3 stopni - i kończyn dolnych - nawet o kilkanaście. Natychmiast po zabiegu oziębiane miejsca są ogrzewane ciepłą krwią napływającą do nich. Jest to odruch i podstawowy mechanizm termoregulacji po zabiegach krioterapii. Odruch ten utrzymuje się od 3 do 6 godzin po zabiegu. Jest to jeden z najcenniejszych efektów krioterapii, czynne przekrwienie decyduje bowiem o szybkim gojeniu się urazów, zapaleń i ma działanie przeciwobrzękowe.

Krioterapia ma bardzo silne działanie przeciwbólowe, przeciwobrzękowe, rozluźnia mięśnie, ponadto obserwuje się poprawę siły mięśniowej i zwiększenie zakresów ruchów w obrębie leczonych stawów. Poprzez wpływ na układ hormonalny i odpornościowy następuje zwiększenie odporność całego ustroju. Niskie temperatury pobudzają produkcję hormonów odpowiedzialnych za dobry nastrój (tzw. endorfin).

Ostatnie badania naukowe wykazały, że krioterapia może opóźniać procesy starzenia się organizmu. Tak więc regularne poddanie się tej formie terapii pozwoli utrzymać dobrą sprawność fizyczną przez długie lata. Oprócz zmniejszenia dolegliwości bólowych i regulacji napięcia mięśniowego, po cyklu zabiegów krioterapii ogólnoustrojowej osobom, u których zastosowano tę formę terapii, towarzyszy uczucie odprężenia, uspokojenia, relaksu i rześkości. Dobroczynne działanie krioterapii ogólnoustrojowej pozwala na zmniejszenie dawki leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych. Ma to szczególnie duże znaczenie w przypadku przewlekłych i postępujących chorób obejmujących narząd ruchu. Lepsze wyniki uzyskujemy stosując krioterapię w połączeniu z ćwiczeniami. Krioterapię zaleca lekarz po uwzględnieniu wskazań i przeciwwskazań medycznych.

Zasadniczymi wskazaniami do leczenia niskimi temperaturami są:

• choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa

• choroba zwyrodnieniowa stawów obwodowych

• reumatoidalne zapalenie stawów

• łuszczycowe zapalenie stawów

• zapalenie okołostawowe

• stany po urazach narządu ruchu

• zespoły bólowe kręgosłupa

• profilaktyka osteoporozy

• stwardnienie rozsiane

• schorzenia skórne.

Należy podkreślić, że wykorzystywanie oddziaływania temperatur kriogenicznych na ustrój człowieka ma nie tylko zastosowanie w medycynie, w postępowaniu z ludźmi chorymi, ale również u osób zdrowych, uprawiających wysiłek sportowy wyczynowo lub rekreacyjnie. Jest to doskonała metoda odnowy biologicznej, pozwalająca w szybki i efektywny sposób zregenerować organizm po wytężonym wysiłku i przewlekłym stresie.