Położony na pn.-wsch. podnóżu Stogu Izerskiego, powstał w miejscu poprzedniego „Domu Źródlanego” z 1781 r., zniszczonego w czasie pożaru 14 grudnia 1895 r. Szybko odbudowany przez Schaffgotschów,  na podstawie projektu wrocławskiego architekta Grossera, w 1899 r. przyjął pierwszych kuracjuszy. Koszt jego odbudowy wyniósł pół miliona marek, a zaangażowanych w prace było ponad 600 robotników. Po odbudowie, na parterze budynku mieściły się m.in. salony: gier, muzyczny, taneczny, natomiast na wyższych kondygnacjach 70 luksusowych pokoi gościnnych.  Wnętrze budynku upiększono obrazami malarza Kaysera-Eichberga i pracami rzeźbiarskimi Willborna i Giesecke. Malownicza bryła została zaakcentowana wieżą zegarową o wys. 46 m. Atrakcyjność budynku podnosi najdłuższa na Dolnym Śląsku modrzewiowa Hala Spacerowa o długości 80 m,  z piękną roślinną polichromią i witrażami oraz herbem rodziny von Schaffgotsch nad sceną, stanowiącą obecnie jedną z głównych atrakcji Świeradowa-Zdroju. Przy wejściu głównym do Hali Spacerowej znajduje się źródło wody pitnej (szczawy radonowo–żelaziste). Tarasy zdrojowe o długości ponad 160 m wraz z muszlą koncertową (rozebrana) i sztuczną grotą z naciekami, korty tenisowe oraz zespoły parkowe niegdyś stwarzały niepowtarzalną atmosferę do wypoczynku. W lutym 1970 r. Dom Zdrojowy po raz kolejny padł ofiarą pożaru, który został w porę opanowany i strawił jedynie część czwartego piętra. Remont i modernizację budynku zakończono w 1975 r.

Pijalnia czynna jest codziennie w godz. 7.30-17.00